ketchupp:)

Archive for July 2009

Him_210709

‘การสร้างสรรค์งานสถาปัตยกรรมต้องคำนึงถึงปัจจัยต่้างๆ
ไม่ว่าจะเป็นสภาพภูมิอากาศ สภาพภูมิประเทศ ความต้องการ
ของผู้ใช้ รวมไปถึงสิ่งเอานวยความสะดวก’

ข้อความในส่วนนี้ผมได้จากเลกเชอร์ของอาจารย์
ตอนเรียนแบบหลับๆตื่นๆ

‘การเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน ทำความรู้จักกัน การเรียนรู้ที่จะปรับตัว
เข้าหากัน ก็จำเป็นต้องคำนึง ถึง ที่ว่าง ความรู้สึก สิ่งต่างๆรอบตัว
ของผู้ที่เราจะปรับตัวเข้าหาด้วยเช่นกัน’

ข้อความในส่วนนี้ผมได้ด้วยความบังเอิญ บังเอิญที่คิดได้ตอนตื่นนอน

ผมคิดเอาเองว่า ทุกอย่า่งมักมีสองด้าน หรือหลายด้านเสมอ
ด้านของเหรียญมี 2 ด้าน ด้านของคนก็มีหลายด้านอยู่ที่เราจะเลือกมองด้านไหน
และหยิบด้านไหน แสดงด้านไหนออกมาให้คนอื่นได้รู้ การที่เราเป็นคนที่มอง
อะไรหลายๆด้านมันอาจจะทำให้เรามีวัตถุในการคิดมากกว่า การที่เรามองอะไรด้านเดียว
ถ้าเรามองอะไรได้แค่ด้านเดียว สิ่งที่เรามองเห็นก็คงจะแคบกว่าคนที่มอง 2 ด้านแน่ๆ

Advertisements

-วันไหนออกจากบ้านตอนฟ้าครึ้ม ควรพกร่มไปด้วย
-บางทีพกเสื้อผ้าไปเปลี่ยนเลยก็ได้
-ยังไม่มีรองเท้าแบบไหน ระบายน้ำได้ดีเท่ารองเท้าแตะ!
-ฝนเม็ดใหญ่ทำให้เราเปียกมาก แม้จะตกใส่เพียงเวลาสั้นๆ
-รายการ’mega clever’ บอกว่า วิ่้งกับเดินกลางฝนเปียกเท่ากัน
-ผมพิสูจน์ด้วยตัวเองแล้ว เปียกเท่ากันจริงๆ (เปียกทั้งตัวไง~)
-ในจังหวะที่กล้าๆกลัวว่าจะออกจากที่หลับฝนดีรึเปล่า ให้ฮัมเพลง
-เพลง เจ้าสาวที่กลัวฝน-อัสนี วสันต์ แล้วเดินลุยไปเลย
-ตอนเด็กๆนึกว่า อัสนี กับ วสันต์ฺ คือคนเดียวกัน
-ชื่อ อัสนี นาสสกุล วสันต์ นึกแล้วยังฮาตัวเองไม่หาย
-วันไหนที่เรารีบแถวจะยาว คนจะเยอะ รถจะแน่น
-แอร์บน BTS จะเย็นก็ต่อเมื่อเีราอยากให้มันอุ่น
-อยู่ดีๆ พื้นบนรถไฟฟ้า BTS ก็เปียก
-รองเท้่าconverseอิงหลักการออกแบบมาจากธรรมชาติ
-ใช้หลักการของต้นไม้ ‘การคายน้ำำ’
-เพิ่งรู้ว่าเวลา รองเท้าคายน้ำ น่าสนใจกว่า ต้นไม้คายน้ำ
-คนมองเต็มเลย
-ลงสยามหรือชิดลม ใกล้เซ็นทรัลเวิลมากกว่ากัน
-งั้นลงชิดลมดีกว่า เรื่องเวลาคงเร็วกว่า
-ถ้าลงสยาม จะถูกฉุดรั้งโดยสิ่งยั่วยวนมากกว่า
-เป็นครั้งแรกที่ไม่อยากให้ห้างติดแอร์
-เพิ่งรู้ว่า คนชอบอ่านหนังสือ เด๋วนี้ไม่ใช่เนิร์ดๆๆๆ
-กลายเป็นพริตตี้เกิร์ลไปแล้วว
-ถ้ากินอาหารญี่ปุ่น ก็ได้กินอาหารญี่ปุ่น
-บางทีคนเรามักเลือกสิ่งที่อยาก มากกว่าสิ่งทีต้องการ
-ดันสั่งชาเขียนเย็น ทั้งๆต้องการความอบอุ่น
-กินไปกินมาก็นึกถึงเรื่อง ‘ก่องข้าวน้อยฆ่าแม่’
-การนั่งฟังคนคุยกันไม่ใใช่เป็นเรื่องไม่ดีขนาดนั้น
-บางครั้งการนั่งฟังคนคุยกัน ก็เหมือนได้อ่านหนังสืออีกเล่ม
-การนั่งฟังอาจจะไม่ได้ลา่ยละเอียดเท่าอ่้าน
-แต่การนั่งฟังอาจจะได้อารมณ์มากกว่าอ่านก็ได้
-service chart มาจากต่างประเทศ แต่มีกลิ่นอายของวัฒนธรรมไทย
-บางที service chart ก็เหมือนการตอบแทนน้ำใจ
-ตอบแทนสำหรับบริการดีๆที่มอบให้เรา
-จะประสบความสำเร็จได้นั้นไม่ยาก แค่ต้องลงมือทำอย่างใส่ใจ
-การไปไหนมาไหนคนเดียว อาจจะเหงาไปสักหน่อย
-แต่ก็อาจทำให้เรามองสิ่งที่อยู่รอบข้างมากขึ้นก็เป็นได้
-จากลากับลาจากไม่เหมือนกัน
-คำว่าไว้เจอกันใหม่ แสดงว่า มันต้องได้เจอกันแน่ๆๆๆ แต่ไม่รู้เมื่อไหร่
-งั้นวันนี้ก็พอแค่นี้แหละ ไว้มาเจอ มาอ่าน มาดู กันใหม่

ในแต่ละวันทุกวินาที ที่เดินไป เรามักได้ข้อคิดอยู่เสมอ
เราแค่ลองมองสิ่งรอบข้างมากขึ้น….

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา
ผมมัวใช้เวลาลายุ่งอยู่กับเรื่องวุ่นๆหลายเรื่อง
จนทำให้ผมหลงลืมไปว่า ก่อนหน้านี้
ผมเป็นคนที่จะอ่านหนังสือก่อนเข้านอนเสมอ
เป็นคนที่เวลาไปไหนมาไหนก็จะมีหนังสือติดตัว
อย่างน้อยหนึ่งเล่ม เวลาเจอเรื่องอะไรที่ประทับใจ
ก็จะจดเก็บไว้ในสมุด เพื่อมาเขียนใส่ไว้ในบล็อกนี้
แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เหตุการณ์สำคัญอะไร ที่ทำ
ให้ผมกับหลงลืมทุกอย่าง ที่เคยทำอยู่เป็นประจำ
มาตลอดระยะเวลา 2-3 เดือน

ผมนึกไปถึงว่า ถ้าผมสามารถลืมสิ่งที่ผมทำอยู่
เป็นประจำได้ อีกหน่อยผมอาจจะลืม ‘ความฝัน’
ของตัวเองขึ้นมาจริงๆก็ได้ บางทีผมอาจจะเป็นคนที่
แค่อยากทำตามฝัน แต่ไม่ได้เป็นคนที่ทำฝันให้เป็นจริง

ในบล็อกนี้ ผมมีการเขียนถึงการเดินทาง แต่ผมก็เขียน
มันไม่จบ มีเพื่อนผมมาถามว่า
‘ทำไมมึงไม่เขียนต่อวะ’
ผมได้แต่พูดปนหัวเราะไปว่า
‘กูไม่ค่อยมีเวลาวะ ไว้ว่างแล้วจะเขียนต่อ’
คำว่าไม่มีเวลามันอาจเป็นแค่คำอ้างเท่านั้น

พี่เอ๋ – นิ้วกลม เป็นนักเขียนที่ผมชอบมาก
และถือให้เค้าเป็นแบบอย่าง ถือว่าเขาเป็น Idol
เป็น super hero เลยก็ว่าได้ ผมเคยคุยกับพี่เอ๋ว่า
ผมจะเขียนบันทึกการเดินทาง พี่เอ๋ก็สนับสนุน
แถมยังมี comment มาผลักดันให้เขียนต่อให้เสร็จ
ผมก็เลยสัญญากับพี่เอ๋ว่าจะเขียนให้เสร็จ แต่แล้ว
ผมก็ผิดสัญญา แล้วผมก็หลงลืมมันไป เหลือไว้แต่
เรื่องการเดินทางที่เขียนไม่จบ….

ตอนนี้ผมเหมือนกับถ่านที่ค่อยๆหมดไฟไปเรื่อย
ผมอาจจะต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อกระตุ้นให้ถ่านติดไฟ
อีกครั้ง มันอาจจะไม่ใช่เรื่องง่ายๆที่จะทำได้ มันอาจจะต้อง
ข้ามผ่านกำแพงที่มีชื่อว่า ความขี้เกียจและความเฉื่อยไปให้ได้
ไม่อย่างนั้นแล้ว ผม…

อาจที่จะหลงลืมความฝันไปง่ายๆก็ได้