ketchupp:)

บนรถไฟขาไป

Posted on: May 9, 2008

ผมกำลังนักนึกถึงคำถามกวนๆ ที่ใช้เล่นถามกันตอนเด็กๆ
‘รถไฟมีทั้งหมดกี่ขา?’ คนที่โดนถามครั้งแรกก็ต่างทำหน้างง
ประมาณว่า ‘รถไฟมีขาด้วยหรอว่ะ?’ ในที่สุดก็จะยอมแพ้ให้
ผู้ที่ถามบอกคำตอบ รถไฟมีสองขา ‘ขาไป’ และ ‘ขากลับ’

ตอนนี้ผมอยู่บนรถไฟที่กำลังเคลื่อนที่ออกจากกรุงเทพฯมุ่งหน้า
สู่เชียงใหม่ ที่ที่เป็นจุดหมายของพวกเราในทริปนี้ ผมนั่งภาพวิว
ที่เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ จริงๆแล้วผมยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าภาพวิว
ที่อยู่ข้างทางกำลังวิ่งหาผม หรือผมต่างหากที่กำลังวิ่งหาภาพเหล่า
นั้น ผมกำลังคิดทบทวนถึงคำถามที่ผุดขึ้นมาในสมองตอนนั้น และ
แล้วผมก็ถูกรถเข็นที่เป็นตู้เหล็กที่มีพนักงานสาวกำลังเข็นมาตาม
ทางเดินดึงให้ผมเอาความคิดออกจากคำถามนั้น

ผมได้รับแจกกล่องพาสติกจากพนักงานสาวคนนั้น ในกล่องพาสติก
มีข้าวและกับข้าวสองอย่าง ด้วยความที่ว่าผมยังไม่ได้กินข้าวเย็น
แล้วรู้สึกหิวนิดๆ ผมเลยจัดการกับข้าวที่อยู่ในกล่องได้ภายในไม่กี่
อึดใจ ระหว่างที่ผมกำลังนั่งเอามือลูบพุงที่ขยายใหญ่ขึ้น เมื่อมี
ของกินใส่เข้าไป ผมก็สังเกตเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าผมนั้น
คือพี่เอ๋(ที่เป็นนักเขียนท่านหนึ่งที่ร่วมทริปนี้) แล้วอีกคนที่นั่ง
เยื้องไปทางซ้ายของผมก็คือพี่ก้อง(ที่เป็นนักเขียนอีกท่านหนึ่ง
ที่ร่วมทริปนี้)

บทสนทนาเริ่มขึ้นด้วยคำถามประมาณว่า

“ฮิมเป็นไงมั่ง เรื่องเรียนอ่า?”
ผมก็ยังงงอยู่ว่าหมายถึงอะไร
“ก็ที่ e-mail มาถามไง?”
ผมเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้น แล้วตอบกลับไปว่า
“พี่เอ๋ได้อ่าน e-mail อันนั้นด้วยหรอ?”
“อ่านดิ เราตอบกลับไปยาวด้วย”
“จริงดิพี่ ผมไม่ได้อ่านอ่า สงสัยหายไปแล้วมั้ง?”
“พี่เอ๋ช่วยส่งกลับมาให้อีกทีได้ป่ะอยากอ่าน”
“เออได้ เดี๋ยวจะลองกลับไปค้นดูให้”
“ขอบคุณครับ”

การพูดคุยของเราเริ่มที่ตรงนี้ และยังคงดำเนินต่อไปโดยมี
เพื่อนรุ่นเดียวกับผมที่เราเพิ่งรู้จักกัน เขาชื่อ ‘ป้อง’ ร่วมวงด้วย
ป้องอยากเรียนถาปัตย์เหมือนผมเลย คะแนนดีกว่าผมอีกมั้ง
ป้องจะเข้าศิลปากร ในใจผมคิดว่าป้องน่าจะentติดอยู่แล้ว
เพราะคะแนนของป้องเองก็สูงอยู่แล้ว ซึ่งต่างจากผมที่
คะแนนน้อยจนหลายคนดูไว้แล้วว่าไม่น่าจะentติดได้
พี่เอ๋เรียนจบถาปัตย์มา ส่วนป้องและผมเองก็อยากเรียน
ถาปัตย์เหมือนกัน ถาปัตย์สามคนมาเจอกันก็เหมือนกับ
สามหนุ่มสามมุมเลยทีเดียว

พวกเรายังคงคุยกันถึงเรื่องการเรียน แนวคิดต่างๆในปัจจุบัน
พี่เอ๋ก็พูดแนะนำเกี่ยวกับเรื่องสถาบัน พี่เอ๋บอกว่าเรียนที่ไหน
ก็เหมือนกัน เดี๋ยวนี้เค้าดูที่ผลงานกันมากกว่า แล้วพี่เอ๋ก็พูดถึง
แนวคิดของอาจารย์ที่จุฬาฯว่าจะออกเป็นแบบ ‘modern’ มากๆ
อาจารย์ที่มีความคิดแบบนี้ก็จะปลูกฝังให้เด็กที่เรียนด้วยมีความ
คิด ‘modern’ เหมือนกัน การปลูกฝังด้านความคิดของแต่ละ
มหาลัยก็จะไม่เหมือนกันแล้วแต่อาจารย์ของแต่ละมหาลัยว่าจะ
มีแนวคิดแบบไหน เราคุยกันต่อมีถึงเรื่องของหนังสืออีกสักพัก
พี่เอ๋ก็บอกว่าเมื่อยคอแล้ว เพราะพี่เอ๋ต้องหันกลับมาคุยกับพวกเรา
(ผม+ป้อง) บทสนทนาของเราจึงจบแค่นั้น

เวลาที่เราได้คุยกับคนมากๆ ที่มีความคิดมากมายหลากหลาย
เราก็มักจะได้เก็บเกี่ยวความรู้+ความคิดจากบทสนทนาที่ลอย
ฟุ้งอยู่เหนือหัวของเรา และเราก็จะแลกเปลี่ยนแนวความคิดกัน
ไปมา อย่างน้อยๆก็ต้องมีใครสักคนที่ได้อะไรดีๆกลับไปบ้าง

ขาไปของรถไฟ
ผมกำลังรอรับประสบการณ์ใหม่ๆที่ผมยังไม่แน่ใจ
ว่าผมกำลังวิ่งหามันหรือมันกันแน่ที่กำลังวิ่งหาผม

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: