ketchupp:)

ณ หัวลำโพง

Posted on: May 8, 2008

ผมเดินอยู่ทามกลางผู้คนที่รีบร้อนและอยู่ในความวุ่นวาย
แต่ก็เป็นธรรมดาของ ‘หัวลำโพง’ ที่จะต้องมีคนเยอะ วันนี้
ดูเหมือนว่าจะมากกว่าวันอื่นนิดหน่อย เพราะคนที่อยู่ในเมือง
ก็จะเดินทางไปต่างจังหวัด เมื่อมีช่วงวันหยุดหลายวันอย่าง
ช่วงนี้

ด้วยความที่เพิ่งได้มาสัมผัสบรรยากาศแบบนี้ที่สถานที่นี่
ครั้งแรก ความตื่นเต้น+กลัวเลยเกิดขึ้นได้อย่างง่ายดาย
แล้วอันที่จริงผมก็แทบไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการเดินทาง
ในครั้งนี้ รู้แต่เพียงว่าเราจะไปเชียงใหม่ ไปปลูกกล้วยป่า
ตั๋วรถไฟก็ยังไม่อยู่ในมือ แล้วในทริปนี่รู้จักคนที่เดินทาง
ไปด้วยเพียงคนเดียวที่จำหน้าตากันได้ เคยพบกันบ้าง แต่
ผมก็ไม่มีเบอร์มือถือของพี่คนนั้น เลยไม่รู้จะโทรนัดกันยัง
ไง และจะโทรถามเรื่องจุดนัดผมอย่างไร ความกังวลเริ่ม
เขามาแทรกแทนที่ความตื่นเต้น กลายเป็นความกลัว+ความ
กังวล

เสียงมือถือผมดังขึ้น ผมล้วงมันออกมาจากกระเป๋ากางเกง
แสงกระพิบทางหน้าจอ ช่วยใหผมมองเห็นชื่อที่ผมเม็มไว้
‘papa’ ผมกดรับ

**”ฮัลโหล ว่าไงป๊า”
“เป็นไง ถึงหัวลำโพงยัง?”
(น้ำเสียงเจือความเป็นห่วง)
**”ถึงแล้วๆ ไม่ต้องห่วง”
“แล้วนัดคุณนิ้วกลมไว้ที่ไหนอ่า?”
(ผมบอกป๊าว่าจะเดินทางไปกับนักเขียนนาม ‘นิ้วกลม’)
**”เค้าบอกไว้ในเวปให้เจอกันที่ขายตั๋วล่วงหน้าอ่า”
“อื้ม ยังไงถ้าขึ้นรถไฟแล้ว โทรมาบอกด้วยแล้วกัน”

ป๊าก็วางไป

ผมมองไปรอบแล้วก็เจอจุดนัดที่ในเวปบอกไว้
ยืนรอไปสักพัก ก็มีผู้หญิงสองคนสะพายเป้ใบใหญ่
เดินมาบริเวณจุดนัดพบ เราทั้งสามคนสบตากันไปมา
แต่ด้วยความไม่กล้าทั้งคู่ และอีกอย่างเค้าเป็นผู้หญิง
ผมเลยไม่กล้าถาม เราเลยไม่ได้พูดอะไรกันเลย
แล้วผู้หญิงสองคนนั้นก็เดินไปไหนไม่รู้ แต่มีผู้ชายที่เดิน
ผ่านมาอีกคน เราสบตากันเช่นเคย แต่ด้วยความที่เค้าเป็น
ผู้ชาย ผมเลยถามไปว่า “ไปทริปเชียงใหม่ป่าวครับ?”
ผู้ชายคนนั้นหันตอบกลับ+ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม
ว่า “ใช่ครับ” เท่านั้นแหละครับ มันทำให้ผมโล่งใจขึ้นเยอะ
เราเริ่มทำความรู้จักกัน ได้ความมาว่า พี่คนนี้เค้าชื่อ ‘โดม’
(ผมเพิ่งมารู้ตอนหลังว่า คือคนเดียวกันกับ ด.โดม ในblog
ของนิ้วกลม)

ระหว่างที่ผมกำลังยืนรออยู่กับพี่โดม ผู้ร่วมเดินทางหลายคน
ก็เริ่มปรากฎตัวออกมาหลังจากซ่อนตัวดูท่าทีอยู่ในฝูงชน
เราชวนกันมานั่งรอ เป็นกลุ่มระหว่างที่รอเราก็จะนั่งคุยกัน
ถามถึงชื่อ และเหตุผลที่มา และแล้วบทสนทนาต่างๆก็ไหล
ท่วมพื้นของหัวลำโพง บูมมมมม!!! กลายเป็นมิตรภาพใน
การเดินทางครั้งนี้

รถไฟออกมาประมาณหนึ่งทุ่มยี่สิบ คนจัดทริปที่เป็นนักเขียน
และผู้ร่วมทริปเริ่มทะยอยกันมาเกือบจะครบแล้ว เราเริ่มมีการ
แจกตั๋วรถไฟกัน แต่เราก็ได้พบกับข่าวร้ายอีกอย่างที่เกิดขึ้น
พี่ๆนักเขียนบอกว่า นักเขียนทั้งหมดสามคนที่จะไปร่วมทริป
จะมีหนึ่งคนติดธุระไปไม่ได้ แต่ยังไม่บอกว่าใคร? แต่พอถาม
ไปถามมาก็รู้ว่านักเขียนที่จะไม่ได้ไป คือพี่อัพ แฟนคลับของ
พี่อัพเมื่อรู้ข่าวนี่เลยพากันเซ็งไปหมด

ขณะนี้เวลาเหลืออีกประมาณห้านาทีก่อน รถไฟจะออก พี่ก้อง
บอกว่า “ถ้าใครพร้อมแล้ว ก็เดินไปขึ้นรถไฟได้เลย ไม่งั้นอาจ
จะตกรถไฟได้” พี่ก้องพูดเรื่องตกรถไปหลายรอบมาก ผมเลย
สะพายกระเป๋าขึ้นหลัง เดินไปซื้อน้ำ แล้วก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปขึ้น
รถไฟ ลืมบอกไปผมได้รู้จักเพื่อนรุ่นเดียวกันคนหนึ่งระหว่าง
นั่งรอรถไฟ เค้าชื่อ ‘ป้อง’ เรานั่งรถไฟข้างกัน พอขึ้นรถไฟสักพัก
ยังไม่ทันที่จะเอาของวางให้เรียบร้อย รถไฟก็เริ่มเดินหน้าเคลื่อน
ตัวออกจากสถานี

มีคนบอกกับผมว่า มีคนตกรถไฟ พวกพี่นักเขียนยังและผู้ร่วมเดิน
ทาอีกบางส่วนยังอยู่ที่สถานี ผมฟังตอนแรกก็ตกใจเหมือนกัน
คอดในใจว่า ‘คนจัดทริปตกรถไฟ เป็นไปได้ไงว่ะ?’ แล้วทีนนี้จะ
ทำไงกัน มีพี่คนนึงคอยติดต่อกับพี่นักเขียนว่าจะทำยังไงถึงจะ
ขึ้นรถไปได้ แล้วผมก็ได้ความว่า ต้องให้นั่งแท็กซี่ไปดักรถไฟ
สถานีข้างหน้า ผมว่าตอนนี้พวกพี่ๆที่ตกรถไปคงกำลังตื่นต้น+กังวล
ว่าจะขึ้นรถไฟไม่ทัน ถ้าตอนนี้มีสไปเดอร์แมนมาหยุดรถไฟเหมือน
ในหนังก็ดีสิน่ะ จะได้ไม่ต้องลุ้นกัน

สุดท้ายผู้ที่ตกรถไปก็ขึ้นรถไปมาได้ ไปดักรอขึ้นรถไฟทัน
ผมนึกในใจว่า ‘ทริปนี้จะให้กูเดินทางเองหรอว่ะ? กูไม่รู้อะไรเลยสัก
อย่างเกี่ยวกับการเดินทางเลยน่ะเว้ย’ แต่ก็ยังดีที่ตอนสุดท้ายเรา
เกือบทั้งหมดก็ขึ้นรถไฟมาได้ แต่ก็ยังมีคนตกรถไปอยู่ที่สถานีอยู่
อีกสองคน ตอนหลังสองคนนั้นก็สละสิทธิ์ เพราะตามมาคงไม่ทัน
ถ้าจะไปคงต้องนั่งรถไฟไปวันอื่น

ประสบการณ์การนั่งรถไปครั้งแรกคงไม่ตื่นเต้นไม่น้อยไปกว่าการ
ตกรถไฟครั้งแรกสักเท่าไหร่ ผมเคยลองนั่งรถไปครั้งแรกมาแล้ว
ก็อยากลองตกรถไฟครั้งแรกดูบ้าง คงจะตื่นเต้นไม่แพ้กันทีเดียว

4 Responses to "ณ หัวลำโพง"

แค่เริ่มต้น ก็ตื่นเต้นละ
รออ่านตอนต่อๆไปจ้า😀

อืม เห็นภาพ ตื่นเต้นดี

อ่านแล้วรู้สึกว่าเรา(หมายถึงพี่)

มันช่างกร้านโลกเสียเหลือเกิน

หลายอย่างที่ฮิมรู้สึกว่ากลัว ตื่นเต้น

แปลกดีบางสถานณการณ์เราก็รู้สึกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

จะพยายามมาอ่านเรื่อยๆ รู้สึกดี

และรู้สึกอย่างหนึ่งคือ

งานเขียนของฮิมไม่ธรรมดา คล้ายๆ กับนักเขียนที่พี่ชอบ

เพราะพี่รู้สึกได้

ดีใจที่ได้เป็นคนแรกที่เจอฮิม มันเหมือนมีอะไรที่แผ่ออกมาจากตัวฮิมนะ
มองปุ๊บก็รู้ปั้บว่าคนนี้ล่ะชื่อฮิม

เขียนไปเรื่อยๆ นะ อย่างน้อยก็มีพี่คนนึงรออ่านอยู่

ผู้หญิงสองคนที่ละล้าละลังจะทักไม่ทักฮิม คือพี่กับเจ้าจอม

โชคดีที่โดมมาทักฮิม พี่เลยกล้าเข้าไปทักฮิมบ้าง

ยังไงก็ขอให้โชคดีกับการเดินทางที่กำลังจะมาถึงนะ ไอ้น้องชาย:P

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: