ketchupp:)

โต๊ะอาหาร อบ-อุ่น

Posted on: April 30, 2008

วันนี้ ความสุขสนุกสนาน และความอบอุ่นเล็กๆเกิดขึ้นที่นี่

ผมจำไม่ได้ว่าเคยกินข้าวกับคนที่รู้จักพร้อมกันมากสุดกี่คน
แต่วันนี้ผมกินข้าวกับคนประมาณยี่สิบกว่าคน ในร้านอาหาร
ตามสั่งขนาดหนึ่งห้องของตึกแถว พอจะนึกภาพนั้นออกไหม

พวกเราจัดโต๊ะเป็นมาต่อกันแบบยาวๆตั้งแต่บริเวณหน้าร้าน
ไปจนถึงหลังร้านเหลือพื้นที่เล็กสองฝั่งให้เด็กเสิร์ฟกับเจ้าของ
ร้านได้เดินบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นพวกเราก็ยังต้องนั่งเบียดเสียด
ถูไถ เกิดการเสียดสีกันระหว่างแขนของเรากับแขนคนที่อยู่ข้างๆ

เมื่อพวกเรากว่ายี่สิบชีวิตหาที่นั่งกันได้ลงตัวเรียบร้อยแล้ว ก็มา
ถึงขั้นตอนที่ผมคิดไว้ว่ามันจะต้องเป็นปันหาวุ่นวายแน่ๆ นั่นคือการ
สั่งอาหารนั่นเอง ลองคิดดูสิว่าคนยี่สิบกว่าคนสั่งอาหารไม่เหมือน
กัน กินกันคนละแบบ บางคนจะเอาไข่ดาว บางคนไม่ใส่อันนั้น บาง
คนไม่ใส่อันนี้ แต่แล้วผมก็ต้องเปลี่ยนความคิดเสียใหม่เพราะทุกคน
ต่างเงียบเหมือนจะคิดกันไม่ออกว่าจะสั่งอะไรกัน ไม่รู้จะกินอะไรดี

พอผ่านไปสัก ก็มีรุ่นพี่คนนึงตะโกนบอกกับคนที่มารับออเดอร์ว่า
“ผมเอาคั่วไก่จานนึงครับ” เสียงของรุ่นพี่คนนั้นเหมือนเป็นปลุกระดม
ให้กับคนที่ยังไม่ได้สั่งแล้วไม่รู้จะกินอะไร เกิดความเป็นผู้ตามขึ้น
ทุกคนเลยแห่แหนกันสั่งตามรุ่นพี่คนนั้น ผมก็เป็นอีกคนที่เป็นผู้ตาม

ภาพเหตุการนั้นมันทำให้ผมนึกถึงโฆษณาเก่าชิ้นหนึ่ง ที่เป็นพนักงาน
บริษัทกำลังจะลงไปกินข้าวตอนพักเที่ยง แล้วตะโกนถามว่า “มีใครจะ
ฝากซื้ออะไรไหม?” พอสิ้นเสียงของคำถาม แต่กลับไม่มีคำตอบปล่อย
ออกมาจากปากของใคร เวลาผ่านไปสักพักมีผู้ชายคนนึงตะโกนกลับไป
ว่า “ผมเอาข้าวผัดกล่องนึง” ทันใดนั้นคนทั้งออฟฟิตก็ต่างพากันสั่งข้าว
ตามผู้ชายคนนั้น

ผมนึกขำคำพูดของคนรับออเดอร์ที่ร้านนั้น เธอพูดซ้ำไปมาเกี่ยวกับ
จำนวนของคั่วไก่ที่พวกเราทั้งหลายสั่งไปว่า “คั่วไก่จานนึง คั่วไก่เป็นสอง
คั่วไปเป็นห้า คั่วไก่เป็นหก….คั่วไก่เป็นสิบห้า” ไปเรื่อยจนทุกคนสั่งครบ
ลองนึกดูแล้วนั้นคงเป็นภาพการสั่งข้าวกินที่ถูกแต่งแต้มไปด้วยสีสันของ
ความสนุกสนาน ตลก ขบขัน

เออ…ลืมบอกไปเหตุผลที่พวกเราได้มานั่งกินข้าวพร้อมกันถึงยี่สิบกว่าคน
เป็นเพราะได้ทำกิจกรรมร่วมกันในคณะสถาปัตย์คือการไปมีทติ้งกันที่คณะ
ไปนั่งคุยนั่งเล่นกับพี่ๆ เล่นเกมกันสอดแทรกเกร็ดความรู้บ้างเล็กน้อย ได้ยิน
รุ่นพี่บอกว่า “การที่พวกเรามามีทติ้งกัน ก็เพื่อที่จะสร้างความสนิทสนมกัน
ภายในคณะไม่ใช่ต่างคนต่างอยู่”

กลับมาที่ร้านเดิม บริเวณืที่ผมนั่งจะอยู่แถวหัวโต๊ะ ผมก็เลยมีโอกาสที่จะมอง
เห็นภาพใบหน้าของทุกคนที่เปื่อนไปด้วยรอยยิ้มจากการยิงมุกของพวกรุ่นพี่
เราคงสนุกมากจนทุกคนต่างลืมนึกถึง อากาศร้อนๆและท้องที่กำลังร้องหิวอยู่
นั่นคงเป็นภาพแสดงถึงความสัมพันธ์ที่เป็นแผ่นบางๆคล้ายผ้าอนามัยบางยี่ห้อ
ของพวกเราให้ดูหนาขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเลยทีเดียว

หากจุดประสงค์ของการมาทำกิจกรรมร่วมกันเป็นหมู่คณะนี้ คือการที่จะสร้าง
ความสัมพันธ์ของรุ่นพี่และรุ่นน้องให้สนิทกันมากขึ้น ผมคิดว่ากิจกรรมนี้
คงจะประสบความสำเร็จแล้ว บรรยากาศบนโต๊ะอาหารและภายในร้านดู
เหมือนจะอบ-อุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่เพราะอากาศร้อนที่มีอยู่เป็นทุนเดิม
แต่อย่างใด แต่คงเป็นเพราะความร้อนของกำแพงเหล็กที่กั้นความสัมพันธ์
ระหว่างรุ่นพี่+รุ่นน้องกำลังละลายหายไปเหลือเพียงคำที่ดูจะทำให้ความ
สัมพันธ์ดูของพวกเราหนาขึ้นคือคำว่า ‘พี่น้อง’

หากใครยังไม่เคยลองกินข้าวร่วมกันเป็นหมู่คณะ ผมใคร่ขอให้พวกคุณลอง
บางที่โต๊ะที่นั่งอยู่อาจจะดูอบ-อุ่นขึ้น ความสัมพันธ์ของคุณกับใครหลาย
คนที่ร่วมโต๊ะด้วย อาจจะหลอมรวมจากเส้นบางกลายเป็นก้อนกลมเลย
ก็เป็นได้

ณ ร้านชื่ออะไรไม่รู้ รู้แต่เพียงว่าคั่วไก่อร่อยมาก

2 Responses to "โต๊ะอาหาร อบ-อุ่น"

อ่านแล้วอยากกินคั่วไก่ขึ้นมาตะหงิดๆ
หิวข้าวแล้ว หิวมิตรภาพด้วย ^^

มิตรภาพเกิดขึ้นได้ทุกที่
แม้กระทั่งบนโต๊ะอาหาร
บางครั้งเมื่อรู้ว่ามีใครใส่ใจ
จำได้ว่าของโปรดเราคืออะไร
มันก็คือความประทับใจเล็กๆที่ก่อตัวขึ้น

มีความสุขกับจุดเริ่มต้น ในทุกๆสิ่งจ้า😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: