วันนี้ผมวางแผนไว้ว่าจะต้ิองไปเดินเที่ยวงาน
‘International street show’ ให้ได้
การแสดงโชเริ่มตั้งแต่บ่ายสาม แต่ตอนนี้
หกโมงเย็น ผมยังอยู่บนถนนที่การจารจรหนาแน่้น
ผมแทบจะติดไฟแดงทุกอันที่ผ่านมา

ผมมาถึงสวนลุมพินีตอนหนึ่งทุ่มสี่สิบห้านาที
ผมและเพื่อนรีบสาวเท้าเข้างานอย่างรวดเร็ว
เพราะงานแสดงโชว์ทั้งหมดจะเลิกในเวลาสามทุ่ม
ผมสาวเท้าเดินมาถึงเวทีที่หนึ่ง เห็นป้ายบนเวทีเขียน
ไว้ว่าการแสดงต่อไปเป็นของ ‘Miss SULLIVAN’
ซึ่งผมไม่รู้ว่าเธอจะแสดงอะไร แต่ตัดสินใจกับเพื่อนว่า
ถ้าเดินต่อไปเวทีอื่นอาจไม่ได้ดูการแสดงของ
เวทีนั้นตั้งแต่ต้น ผมเลยปักหลักหาที่ยืนดูเหมาะๆที่นี่เลย

Miss SULLIVAN เปิดตัวพร้อมกับรอยยิ้ม,มุขตลก
และการโพสท่าเพื่อเรียกเสียงปรบมือจารผู้ชม การแสดง
ของเธอเป็นไปด้วยความสนุกสนาน รอยยิ้ม และมุขตลก
ที่เธอขยันปล่อยออกมาเรียกเสียงหัวเราะอยู่ตลอด อีกทั้ง
ยังมีการเชิญผู้ชมขึ้นไปมีส่วนร่วมในการแสดง เรียกเสียง
หัวเราะได้อีกมากมาย ใบหน้าของคนแสดงและผู้ชายต่าง
เปื่อนไปด้วยรอยยิ้ม ที่ผมดูแล้วรู้สึกว่าประทับใจมาก

อีกการแสดงที่ผมได้มีโอกาสชมเป็นการแสดงของ
‘Tabihiko’ ซึ่งพิธีกรบนเวทีบอกว่าเขาเป็นเหมือนกับ
Charlie Chaplin ของฝั่งเอเชียเลยทีเดียว การแสดง
จะเป็นลักษณะของละครใบ ที่จะใช่สื่อสารกับผู้ชมโดย
ภาษากาย การแสดงท่าทาง สีหน้า และอุปกรณ์ต่างๆ
ซึ่งผมคิดว่าการแสดงนี้ดึงดูดสายตาได้มาก เพราะผู้ชม
ต้องมองที่ผู้แสดงและจิตนาการไปว่าผู้แสดงกำลังสื่ออะไร
ถึงเรา เหมือนๆกับที่ผู้แสดงต้องมองดูผู้ชมว่าผู้ชมที่มา
รู้สึกและกำลังสื่ออะไรถึงผู้แสดง

ถึงแม้ว่าการแสดงทั้งสองอันจะแตกต่างกัน แต่สิ่งที่เหมือนกัน
ในการแสดงสองอันที่ผมได้ชมไปคือ ผู้แสดงต้องการแสดง
เพื่อให้ผู้ชมข้างล่างมีความสุข มีรอยยิ้มติดไม้ติดมือกลับบ้าน
ทุกคนต่างดูสนุกสนานคล้ายกับว่าลืมเรื่องวุ่นวายต่างๆไปชัวขณะ
ในความคิดผม วันนี้สำหรับหลายๆคนคงเป็นวันที่หัวเราะและยิ้มได้
อย่างสบายใจอีกวันเลยก็ว่าได้

เมื่อ’ผม’ยาวมากขึ้นเรื่อยๆความเสียดาย
เลยไม่กล้าตัด เสียดาย’ผม’ที่อุส่าห์ดูแลมา
แต่อยู่มาวันนึง ไม่รู้อะไรดลใจผมให้อยาก
ตัด’ผม’

และแล้วปัญหาก็อยู่ตรงที่ว่า ไม่เคยตัดเลย
เลยไม่รู้จะตัดทรงไหนให้ดูดี เพื่อนผมคนนึง
เคยบอกไว้ว่า “ถ้ามึงตัดผมมาแล้วไม่เกิด
มึงก็คงจะเลวร้ายสุดๆเลยหว่ะ” นั่นเป็นคำขู่
เพื่อนที่ปาไล่หลังผมมาก่อนที่ผมจะก้าวเท้า
เข้าร้านตัดผม ที่ไม่เคยย่างกรายเข้าไปเลย
ตลอดหนึ่งปี

ภาพที่เห็นตรงหน้าตอนนี้คือเก้าอี้นั่งตัดผม
ที่เปรียบเสมือนเขียงและกรรไกรของช่าง
ที่เปรียบเสมือนเครื่องประหาญที่จะตัด
ภาพเดิมๆความรู้สึกที่คุ้นเคยที่อยู่บนหัว
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

เพียงหลับตาแค่อึดใจ แล้วลืมตาขึ้นมาใหม่
สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้รู้สึกเหมือนเมื่อก่อน
ครั้งตอนที่ยังเป็นเด็กๆ ผมที่เคยตัดให้สั้นตลอด
เลยทำให้ผมคิดไปว่า เมื่อก่อนผมเองยังไม่รู้จัก
การใช้คำแทนตัวเองว่า ผม เพิ่งจะมาใช้ก็ตอน
ที่เริ่มโตขึ้นมาหน่อยแล้ว มันจึงทำให้ผมคิดไปว่า
บางทีการตัด ผม มันทำให้เราดูเด็กจริงๆนะ

‘หนูรักป๊ากับแม่นะ’

ระหว่างที่นั่งรถไป ผมก็กำลังคิดไปว่า
ถ้าไปถึงในงาน จะต้องมีแต่คนที่ดูมีอายุ อยู่ในวัยที่ทำงาน
หรือไม่ก็ต้องเป็นระดับที่ว่ากำลังจะเรียนจบ แล้วกำลังคิดอยู่
ว่าจะไปทำอะไรดี แต่พอถึงในงานเมื่อผมเดินเข้าไป
ผมก็ต้องโยนภาพความคิดที่อยู่ในหัวตอนระหว่างที่นั่งรถทิ้งไป
เพราะภาพที่เห็นมีแต่เด็กๆที่ผมคิดว่ายังอยู่ในช่วงมัธยมต้นแน่ๆ
มานั่งฟังกันเยอะมาก เลยทำให้ผมกลับมามองย้อนไปในสมัย
ตอนที่ยังเรียนอยู่มัธยมต้น ในตอนนั้นผมว่าผมยังไม่คิดไป
ถึงเรื่องเรียนต่อหรือว่าสาขาอาชีพที่สนใจเลยด้วยซ้ำ
ยังมัวแต่ไปเล่นสนุก ใช้ชีวิตกับลูกบอลและแสงแดดกับเพื่อนๆ
การที่เด็กสมัยนี้ตื่นตัวมากขึ้น มันก็มีทั้งข้อดีข้อเสีย
เพราะว่า ถ้าตื่นตัวมากขึ้น เร็วขึ้น ผลที่ตามมาการแข่งขันก็จะสูงขึ้นตาม
มันก็เลยทำให้ความสนุกในวัยเด็กของเด็กยุคนี้มีน้อยลงไป

ในงานวันนี้ 1 ในวิทยากรทั้ง 10 คนมีวิทยากรท่านหนึ่ง
ที่ผมยกย่อง ให้เป็นเหมือนไอดอล แรงบัลดาลใจ รวมไปถึงเป็นแบบอย่าง
ตลอดเท่าที่ผมติดตามผลงานของเขามา นั่นคือ นิ้วกลม หรือ พี่เอ๋
เมื่อพี่เอ๋ขึ้นพูด ก็เรียกเสียงปรบมือและเสียงหัวเราะมากมายได้จากคนที่นั่งฟัง
ผมชอบหลายๆประโยคที่พี่เอ๋พูดไว้ในวันนี้ ผมเลยจดเก็บไว้ในสมุดและสมอง
อีกนิดหน่อย ประโยคเหล่านั้นที่ได้พูดออกมา มันทำผมรู้สึกขนลุก ไม่ได้ลุก
เพราะหนาวหรืออย่างไร แค่มันลุกเพราะมันเหมือนประโยคที่มีปลายแหลมคม
ทิ้มเข้ามาในต่อมความฝันที่อยู่ในสมองผม ผมอยากจะยกตัวอย่างประโยคเหล่านั้น
ถ้าประโยคนั้นผิดเพี้ยนไปบ้างก็ต้องขอโทษพี่เอ๋ไว้ด้วย เพราะลายมืออันเร่งรีบ
และสมองที่มีความจำน้อยของผม

-เราต้องเชื่อก่อนว่าเรามีอนาคต-
-โลกที่สวยงามคือ โลกที่มีความฝัน-
-ถ้าอยากฝันให้หลับ แต่ถ้าอยากมีความฝันให้ตื่น-
-ความปลอดภัยไม่เคยทำให้ใครเติบโต-
-ถ้าเกิดเป็นปลา ก็ต้องว่ายน้ำ เพราะถ้าไปปีนต้นไม้คงทรมาน-
-ความสำเร็จของชีวิต คือการได้ทำในสิ่งที่ชอบ-
-ถ้าคิดว่าัตัวเองเก่ง ก็พัฒนาต่อไม่ได้ แต่ถ้าคิดว่าไม่เก่ง ก็จะพัฒนาได้เรื่้อยๆ-

นี่คงเป็นประโยคส่วนหนึ่งแบบคร่าวๆที่ผมแกะออกมาจากสมุดและ
สมองของผม ผมรู้สึกดีใจมากที่เดินออกมาจากงานพร้อมพลังงานที่จะช่วย
จุดเติมไฟแห่งความฝันของผมให้ลุกวาวขึ้นอีกครั้ง
บางที่การโอกาสก็มักไม่เดินไปหาเราหรอก เราต้องเดินไปหามันเอง
อย่างงานดีๆแบบนี้ไม่ที่ทางเดินไปหาคุณได้ นอกจากคุณสนใจแล้ว
ก้าวเข้ามารับฟังเอง ขอบคุณที่มีโครงการดีๆแบบนี้ครับ

ผมคิดมาตลอดว่าปุ่มบนแป้นคีย์บอร์ด ไม่มีอักษตัว ‘ฃ’ และ ‘ฅ’
ถ้าเพื่อนผมไม่บอกว่ามันมีอยู่ ผมก็คงจะนั่งคิดไปว่ามันไม่มีจนถึงทุกวันนี้
ด้วยความที่ว่าผมหาไม่เจอ มองไม่เห็น และมองข้ามไป ทั้งๆที่มัน
อยู่ข้างๆ ปุ่มเอ็นเทอร์ ซึ่งเป็นปุ่มที่กดบ่อยมาก
มันอาจจะจริงกับประโยคที่ว่า
‘คนเรามักมองข้ามสิ่งใกล้ตัว แต่มักมองเห็นแต่สิ่งที่เราพยายามไขว่คว้า’
การที่เรามองยังจุดที่เราจะไปถึงมันเป็นเรื่องที่ดี
แต่เราควรจดจำเรื่องราวระหว่างทางที่เดินไปบ้าง
มันคงจะไปทำให้ความสำเร็จดูมีคุณค่าขึ้นมากเลยทีเดียว

บ่ายวันนี้ผม ผมอยู่ในห้องที่นอนอยู่ทุกวัน
แต่ต่างกันที่ ผมกับพบความเงียบอย่างประหลาด
ผมเพิ่งคิดได้ว่า ความเงียบสร้างได้ไม่ยาก
เพียงแค่เราไม่เปิดคอมพิวเตอร์ ไม่นั่งเล่นอินเตอร์เน็ต
ไม่ดูทีวี ไม่นั่งเล่นเกมเท่านั้น!!!

ช่วงเวลาที่มีความเงียบ มันทำให้ผมได้อยู่กับตัวเอง
ได้ ‘จม’ อยู่กับความคิดของตัวเอง มันไม่ทำให้รู้สึกแปลก
รู้สึกเหงา หรือรู้สึกว้าเหว่ มันกลับทำให้คิดเรื่องอื่นๆ
ได้ละเีอียดรอบคอบขึ้นด้วยซ้ำ

ถ้านึกถึงคำว่า ‘จม’ คงไม่ได้ีมีผมคนเีดียวที่คิดถึง
ความหมายของมันในด้านลบมากกว่าด้านบวก
แต่ถ้าเป็นการจมอยู่กับความคิดล่ะ

เมื่อก่อนผมเคยไปนั่งสมาธิและได้รับการสอน
เรื่องการกำหนดรู้ รู้ในสิ่งที่เกิดปัจจุบัน รับรู้ในสิ่งที่สัมผัส
ผมเลยลองคิดเปรียบเทียบกันว่า มันก็คงเหมือนกับ
การที่เราจมอยู่กับตัวเอง จมอยู่กับความคิดตัวเอง
จนทำให้เิกิดสมาธิและสามารถคิดเรื่องต่างๆได้รอบคอบ

ถ้าเราลองอยู่กับความเงียบ อยู่กับตัวเอง
มันอาจจะทำให้ปัญหาที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
เรื่องราวมากมายที่ทำให้เราต้องคิด ถูกกรั่นกรอง
อย่างละเอียดมากขึ้นก็เป็นได้

จนทำให้หลายคนอาจลืมไปว่า
จริงๆแล้ว สัตว์ที่เราควรให้ความสำคัญ
เป็นอันดับหนึ่ง ก็คือ ‘ช้าง’
ทุกวันนี้ผมยังเห็นช้างเดินบนถนนในเมือง
ซึ่งคงเป็นภาพที่ขัดกับธรรมชาติมากๆ
ที่สัตว์ป่าต้องมาอยู่ในเมืองใหญ่
ปัญหานี้ยังคงอยู่ แต่ก็ไม่มีใครลงมือแก้ไข
ดูแลช้างพวกนี้อย่างจริงจัง

ถ้าสมมติ ‘แพนด้า’ เป็นของ จีน
‘แพนด้า’ เป็นของไทย
แล้ว ‘ช้าง’ หล่ะ เป็นของใคร?

ลองคิดดูนะครับ
นี่เป็นแค่ความคิดหนึ่งความคิดเท่านั้น

เมื่อคืนก่อน ในระหว่างที่ผมและเพื่อนๆ
กำลังนั่งคุยกันอย่้างออกรสชาติ โดยมีพี่ลีโอ
มานั่งเป็นล่าม เพื่อให้เราคุยกันได้ลื่นคอขึ้น
ผมก็มองไปเห็น ผู้หญิงโต๊ะข้างๆ เฺธอเป็นคน
ที่ผมแอบมองมานานแล้ว แต่ไม่เคยคิดที่จะ
เข้าไปทำความรู้จัก เพราะกลัวว่าจะถูกไล่
ตะเพิดออกมา ด้วยเหตุผลนี้ เราก็เลยยังไม่
ได้รู้จักกันสักที ผมได้แต่กระซิบกับเพื่อน
ว่า ‘กูอยากรู้จักคนนั้นหว่ะ’

ผมจำได้ว่าวันนั้น ผมนั่งข้าง ‘มิ้ว’
มิ้วเป็นเพื่อนผู้หญิง ที่ชอบเข้ามาอ่าน
บทความที่ผมเขียน และช่วยผลักดัน
พร้อมกับให้แรงบัลดาลใจบางอย่้าง
ในการเขียนบทความด้วย

ผมหันไปกระซิบบอกมิ้วว่า
‘กูอยากรู้จักคนนั้นหว่ะ’
มิ้วก็พูดประมา่ณว่าอยากรู้จักก็เข้าไปเลย
เข้าไปคุย จะได้รู้จัก แต่ผมก็ยัง
ไม่กล้า ยังคงยืนอยู่ที่จุดกล้าๆกลัวๆอยู่
เพื่อนผมก็เลยยกตัวอย่างการถ่ายภาพLOMO
ให้ฟังเหมือนกับว่าให้ผมถ่ายๆไปก่อน
แล้วลอลุ้นที่หลังว่าภาพจะสวยหรือจะเสีย
เมื่อผมได้ยินมิ้วยกตัวอย่่างให้ฟัง
ก็เลยคิดได้ว่า ‘มันก็จริงของไอมิ้วมัน’

‘ถ้าไม่กดชัตเตอร์ตั้งแต่วันนี้ เมื่อไหร่จะได้ีรู้จักวะ’

ถ้าเรายังคงยืนหยุดนิ่งอยู่ที่ความกล้าๆกลัวๆ
เราก็ยังคงอยู่ที่จุดนั้นเหมือนเดิม แต่ถ้าเรา
เลือกที่เดินต่อไปจากคำว่ากล้าๆกลัวๆ
แล้วเปลี่ยนเป็น ลองทำ และ ลุ้น ผลในสิ่ง
ที่จะเืิกิดขึ้นตามมา เราก็คงมีความสนุกในทุกก้าว

การถ่ายภาพLOMOก็เหมือนกับการถ่าย
อะไรก็ได้ ถ่ายในสิ่งที่อยากถ่าย ไม่สนใจ
ว่ารูปที่ออกมาจะเป็นสีอะไร แสงสวยไหม
เรามักจะเอาไว้ลุ้นตอนที่จะเอาฟิล์มไปล้าง
มันก็คงเหมือนกันตอนเด็กๆ ที่เราซื้อขนมมา
เพื่อที่จะเอาของเล่นที่อยู่ในซอง เราไม่มี
ทางรู้ได้ก่อนแน่ๆ ว่าจะได้ของเล่นตัวไหน
ซ้ำรึเปล่า ได้อย่างที่ต้องการรึเปล่า

ความสนุกของมันคงจะอยู่ที่ตรงคำว่า ‘ลุ้น’

ปล.ขอบคุณ ‘มิ้ว’ สำหรับความคิดที่ยื่นให้เราต่อยอด

‘การสร้างสรรค์งานสถาปัตยกรรมต้องคำนึงถึงปัจจัยต่้างๆ
ไม่ว่าจะเป็นสภาพภูมิอากาศ สภาพภูมิประเทศ ความต้องการ
ของผู้ใช้ รวมไปถึงสิ่งเอานวยความสะดวก’

ข้อความในส่วนนี้ผมได้จากเลกเชอร์ของอาจารย์
ตอนเรียนแบบหลับๆตื่นๆ

‘การเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน ทำความรู้จักกัน การเรียนรู้ที่จะปรับตัว
เข้าหากัน ก็จำเป็นต้องคำนึง ถึง ที่ว่าง ความรู้สึก สิ่งต่างๆรอบตัว
ของผู้ที่เราจะปรับตัวเข้าหาด้วยเช่นกัน’

ข้อความในส่วนนี้ผมได้ด้วยความบังเอิญ บังเอิญที่คิดได้ตอนตื่นนอน

ผมคิดเอาเองว่า ทุกอย่า่งมักมีสองด้าน หรือหลายด้านเสมอ
ด้านของเหรียญมี 2 ด้าน ด้านของคนก็มีหลายด้านอยู่ที่เราจะเลือกมองด้านไหน
และหยิบด้านไหน แสดงด้านไหนออกมาให้คนอื่นได้รู้ การที่เราเป็นคนที่มอง
อะไรหลายๆด้านมันอาจจะทำให้เรามีวัตถุในการคิดมากกว่า การที่เรามองอะไรด้านเดียว
ถ้าเรามองอะไรได้แค่ด้านเดียว สิ่งที่เรามองเห็นก็คงจะแคบกว่าคนที่มอง 2 ด้านแน่ๆ

ในแต่ละวันทุกวินาที ที่เดินไป เรามักได้ข้อคิดอยู่เสมอ
เราแค่ลองมองสิ่งรอบข้างมากขึ้น….