วันก่อนผมไปโรงพยาบาลมา
ระหว่างที่นั่งรอตรวจอยู่
ในมือกำลังถือหนังสือเรื่อง CHANGE
สายตาอยู่ที่ตัวหนังสือในเล่ม
เงยหน้าขึ้นมาพักสายตาเป็นช่วงๆๆ
(ไม่ได้เป็นแพนด้านะครับ)
ระหว่างที่อ่านไปเรื่อยไม่ได้สนใจอะไร
ก็เหลือบไปเห็นผู้หญิง คนหนึ่ง
กำลังถือลอนดอนไดอารี่1.1 อยู่
น่ารักด้วยผู้หญิงสิ เหมือนกับมีบางอย่าง
เปลี่ยนไป CHANGE CHANGE CHANGE
รู้สึกว่าอยากรู้จัก เลยรวบรวมความกล้า
แล้วเดินเข้าไปทัก ไม่ได้พูดคุยอะไรมาก
ถามแค่ว่า ‘ชอบอ่านหนังสือหรอครับ
ผมก็อ่านของนักเขียนคนนี้เหมือนกัน
พอจะมีเวลาว่างบ้างไหมครับ’ เธอก็ทำหน้างงๆ
ผมล้วงกระเป๋าไปหยิบกระดาษที่มีเรื่องที่
ผมเป็นคนเขียนเอง พร้อมใบสมัคร a book street fair
ที่ถูกเย็บติดกัน ยื่นส่งให้เธอ ซึ่งใบสมัครผมเขียนเรียบร้อยแล้ว
แล้วบอกไปว่า ถ้าสนุกก็ส่งเมลล์มาคอมเม้นให้ด้วยนะ
เราอยากรู้จักนะ แล้วผมก็รีบสาวเท้าเดินหนีออกมาเลย
ไม่ปล่อยให้เธอได้พูดอะไร อาจจะเป็นเพราะ
ผมกลัวว่าเธอจะยื่นกระดาษทั้งหมดคืนมา

ผมไม่กล้าพอที่จะรับคำปฏิเสธ
หลังจากวันนั้น นี่ก็ปาเข้าไปหนึ่งอาทิตย์แล้ว
ผมยังไม่ได้รับการติดต่อจากเธอเลย
ผมพยามยามออนMSN เช็คอีเมล์ แต่ก็ยัง
ไม่มีจดหมายอันไหนที่มีทีท่าว่าจะเป็นของเธอเลย

ตอนนี้ผมเสียดายมากที่ไม่ได้รู้จักกับเธอ
แต่ถึงอย่างไรก็ตาม
ผมกลับไม่รู้สึกเสียใจเลย ผมกลับดีใจ
มากกว่าที่วันนั้นผมกล้าที่จะเข้าไปทักเธอ

‘บางทีคนเรา พบกันแล้วก็ไม่รู้จะได้เจอกันอีกจริงไหม’