เช้านี้ ผมตื่นขึ้นมาในห้องสี่เหลี่ยมเดิมๆ หัวหนุนอยู่บน
หมอนใบเดิมที่เคยหนุนอยู่ทุกที แต่มีบางอย่างที่เปลี่ยนไป
ก้อนเนื้อที่อยู่ใต้หน้าอกข้างซ้ายมันเต้นจังหวะแปลกๆ

ผมสลัดตัวออกจากกองหมอน+ผ้าห่ม เอามือขึ้นมาขยี้ตา
สองที แล้วเหลือบไปมองปฏิธินที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ เห็นวงกลม
สีแดงล้อมรอบตัวเลข มีตัวหนังสือขยุกขยิกเขียนไว้ว่า
‘ไปเที่ยวเวียดนาม’

พี่บดินทร์นัดผมและผู้ร่วมทริปคนอื่นๆไว้ที่สถานีขนส่งหมอชิต
เวลาประมานสองทุ่มกว่า

ผมนั่งแท็คซี่จากรังสิตไปหมอชิต ระหว่างทางในหัวสมอง
ของผมคิดเรื่องราวทบทวนย้อนไปย้อนมา อะไรทำให้ผม
กล้าตัดสินใจออกเดินทาง ทั้งๆที่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับประเทศ
ที่จะไปนี่น้อยมาก แถมอุปสรรคเรื่องภาษาก็เป็นอีกหนึ่งเรื่อง
ที่ทำให้ผมรู้สึกเป็นกังวล ภาษาของผมนั้นจัดว่าอยู่ในขั้นที่
เรียกว่า จะงูก็ไม่งู จะปลาก็ไม่ปลา แล้วผมจะเอาอะไรไป
สื่อสารกับเค้า ผมกลัวตัวเองไปเป็นภาระของคนที่ไปด้วยกัน

รถแท็กซี่จอดที่ชั้นสองของสถานีขนส่งหมอชิต ผมควักเงิน
ในกระเป๋าให้แท็กซี่ พร้อมกับกล่าวคำขอบคุณ คนขับแท็คซี่
รับเงินด้วใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับตอบกลับมาว่า ‘โชคดีน่ะครับ’
ผมก้าวขาลงไปยืนอยู่หน้าประตูทางเข้า มือสองกำสายสะพาย
เป้ไว้แน่น ในสมองกำลังคิดถึงคำพูดที่เพิ่งวิ่งผ่านรูหูเข้ามา
กระทบกับแก้วหู ผมพูดกับตัวเองว่ามาถึงขนานนี้แล้วจะไปก็
คงจะไม่ได้ ลองสักครั้ง จะได้รู้สักทีมันเป็นยังไง

ผมเดินเข้าไปในสถานีขนส่ง ในขณะที่มือกดโทรศัพท์
หาพี่บดินทร์

“หวัดดีครับ พี่บดินทร์อยู่ไหนครับ”
“อ๋อ…หน้าดังกิ้นโดนัทใช่ไหมครับ”
“เด๋วเจอกันครับ”

ผมรีบสาวเท้าเดินไปจุดนัดพบที่พี่บดินทร์อยู่
มองซ้ายมองขวาหาอยู่สักพัก ได้ยินเสียงพี่
เค้าเรียก เลยหันไปตามเสียง

ตอนที่ผมไปถึงมีผู้ร่วมทริปมารออยู่แล้วหนี่งคน
ซึ่งผมมารู้จักตอนหลังโดยการแนะนำของพี่บดินทร์
ว่าพี่เค้าชื่อ ‘พี่ตอย’

ระหว่างนั่งรอผู้ร่วมทริปคนอื่นๆ ทั้งทีผมยังไม่รู้ว่าจริงๆ
แล้วมีทั้งหมดกี่คน ด้วยความสงสัย ผมเลยหันไปถาม
พี่บดินทร์ว่าสรุปแล้วไปทั้งหมดกี่คน เมื่อสิ้นคำตอบ
ผมก็ต้องพบกับความรู้สึกตกใจที่พุ่งตรงเข้าใส่โดยไม่
ทันให้ผมได้เตรียมตัวก่อน ผู้ร่วมทริปนี้รวมผมด้วยแล้ว
มีทั้งหมด 19 คน!!!!!!!

ใช่ มันเป็นจำนวนที่เยอะมากพอสมควรสำหรับการเดินทาง
ผมกำลังคิดถึง คำพูดที่ว่า ‘คนยิ่งเยอะยิ่งวุ่นวาย’ จนได้กลิ่น
ความสับสนวุ่นวาย ถ้าทั้ง 19 คน 19 ความคิด โอ้..ไม่อยาก
จะนึก

ระหว่างที่นั่งรอ เวลา+ผู้ร่วมทริป ผมนั่งอ่านกำหนดการของ
ทริปนี้วนไปวนมา เราจะเริ่มจากการนั่งรถจากกรุงเทพฯไป
มุกดาหารก่อนเราก็จะถึงที่มุกดาหารพรุ่งนี้เช้า แล้วเราก็จะ
นั่งรถจากมุกดาหารไปลาว จากนั้นก็นั่งรถจากลาวไปเมืองเว้
ของเวียดนาม สรุปแล้วเราก็จะถึงเวียดนามประมาณตอนเย็นๆ

ตอนนี้ผู้ร่วมทริปมากันครบแล้ว หนึ่งในนั้นมีอีกคนที่ผมรู้จัก
คือพี่เบลล์ ซึ่งเราก็ได้มีโอกาสเดินทางร่วมกันมาแล้วตอนที่
ไปปลูกป่าที่เชียงดาว ส่วนที่เหลือก็จะเป็นเพื่อนของพี่บดินทร์
แล้วพี่เบลล์ สรุปคือผมมาคนเดียวเลย แถมยังอายุน้อยที่สุด
ทริปนี้มีผู้ชายทั้งหมด 3 คนถ้วน เป็นอัตราส่วนที่
แต่งต่างกันมากทีเดียว ตอนนี้เวลา 3 ทุ่มกว่าแล้ว รถที่เราจะ
ขึ้นไปมุกดาหารออกเวลาประมาณ 3 ทุ่มครึ่ง

ระหว่างเดินไปขึ้นรถ
บทสนทนาได้ถูกปล่อยออกจากปากของผมไปนิดหน่อย
ยังไม่ทันคุยรู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ ผมกำลังคิดอยู่ว่าถ้าผมไม่
ทำความรู้จัก+คุ้นเคยกับคนในทริปแล้ว มันคงจะเป็นทริป
ที่ไม่น่าสนุกเท่าไหร่ คงรู้สึกเหมือนกร่อยๆ หงอยๆ ผม
คงต้องหาทางทำลายกำแพงกั้นความสัมพันธ์เหล่านั้นให้
ทลายลงให้ได้